Nori’nin Akşam Sesleri Masalı
Nori, küçük bez çantasının boş cebine akşamı sığdırmak ister. Annesiyle dinlediği yaprak hışırtıları ve evin yumuşak sesleri, onu pencere kenarından sıcak yatağına taşıyan sakin bir yol açar.
Nori’nin Akşam Sesleri Masalı
Nori, annesinin diktiği küçük bez çantayı yastığının yanına koydu. Çantanın iki geniş cebi vardı. Birine gündüz topladığı söğüt yaprağını koymuştu. Öteki cep boştu.
— Buna da akşamı koyabilir miyim? diye sordu.
Annesi elindeki örtüyü katlamayı bıraktı.
— Akşam biraz büyük olabilir.
Nori iki patisiyle çantayı açtı.
— Ama cepleri epey geniş.
Yuvarlak pencerenin dışında gökyüzü yavaşça mora dönüyordu. Söğüdün ince dalları camın önünde usul usul sallanıyordu. Evin içinden taze yıkanmış örtülerin kokusu geliyordu.
Nori pencerenin yanındaki mindere oturdu. Mavi pijamasının dizlerini düzeltti. Gün boyunca koşmuş, bahçede uzun bir dalı tren yapmış, trenine de annesinin terliğini yolcu bindirmişti.
Şimdi tren kapının yanında dinleniyordu. Terlik de yeniden terlik olmuştu.
Nori gündüzü düşününce burnunun ucu hafifçe kıpırdadı. Trenin en güzel yolculuğu, söğüdün gölgesinden pencerenin altına kadar olanıydı. Annesi de o sırada başını kaldırıp ona el sallamıştı.
— O yolculuğu da saklayacağım, dedi.
Annesi çantanın boş cebine baktı.
— Yanına bir de el sallayışımı koyar mısın?
Nori, cebin kumaşını patisiyle düzeltti.
— Ona yer var.
Nori kulağını pencereye çevirdi.
Fışş…
Söğüdün yaprakları birbirine değiyordu.
— Bunu alabilirim, dedi. Çok ince. Cebime sığar.
Patisini havada tuttu. Sonra dikkatle boş cebin içine indirdi. Annesi yanındaki mindere yerleşti.
— Yakalandı mı?
Nori çantaya baktı. Yaprak sesi hâlâ dışarıdan geliyordu.
— Birazı dışarıda kaldı galiba.
Nori cebin ağzını kapattı. Sonra yeniden açtı. Yapraklar, ikisinde de aynı usullükle hışırdıyordu.
— Çantayı kapatınca susmuyor, dedi.
— Sen dinlemeye devam edebiliyorsun, dedi annesi.
Nori çantayı kucağında bıraktı. Patisini bir daha havaya uzatmadı. Ses kendiliğinden ona kadar geliyordu.
Annesi gülümsedi.
— Belki onu çantayla değil, hatırlayarak yanında taşırsın.
Nori gözlerini bir an kapattı. Söğüdün sesini düşündü. Fışş… Sanki ince bir kâğıt yavaşça çevriliyordu.
Sonra annesinin örtüyü katlarken çıkardığı sesi duydu.
Puf.
Örtünün iki ucu yumuşakça buluşmuştu.
Nori de kendi küçük örtüsünü katlamayı denedi. Bir köşesi dışarı taştı. Tekrar uğraşmak yerine o köşeyi patisinin üstüne örttü.
— Bu köşe üşümüş, dedi.
Annesi dışarıda kalan köşeyi düzeltmedi. Nori’nin yanına biraz daha yaklaştı.
Bir süre ikisi de konuşmadı. Mutfaktan, yerine bırakılan tahta kaşığın hafif tık sesi geldi. Babası son fincanı da rafa koyup kapının önünden baktı.
Nori annesinin koluna yaslandı. Örtünün yumuşak köşesi şimdi ikisinin patisine de değiyordu. Pencere camında, yan yana oturan iki tavşanın silik görüntüsü vardı. Dışarıdaki yaprak kıpırdayınca bu görüntü de hafifçe dalgalanmış gibi oldu. Nori, kıpırdamadan biraz daha baktı.
— Çay ocağı kapandı, dedi fısıldayarak.
— Tren de durakta, dedi Nori.
Babası yerdeki dala ve tek terliğe baktı. Bir şey söylemeden gülümsedi, onlara el salladı.
Nori çantasının boş cebini annesine gösterdi.
— Yaprakların sesini düşündüm. Örtünün puf sesini de. Ama cepler hâlâ boş.
— Düşündüklerin mutlaka görünür olmak zorunda değil, dedi annesi.
Nori bunu bir süre denedi. Çantaya bakınca bir şey göremiyordu. Ama gözlerini yumduğunda yaprakları duyduğu anı hatırlıyordu. Annesinin örtüyü katlayan patilerini de görebiliyordu sanki.
Yuvarlak pencerenin önünde incecik bir ay belirdi. Nori aya el salladı. Bu kez onu çantaya koymaya çalışmadı.
— O dışarıda kalsın, dedi. Pencereden güzel görünüyor.
Annesi Nori’nin yatağına geçmesine yardım etti. Söğüt yaprağını çantadan çıkarıp başucundaki alçak rafa bıraktılar. Çantayı da oraya koydular; yatağın içinde kalmadı.
Örtü Nori’nin omuzlarına kadar geldi. Bir köşesi yine biraz dışarıdaydı. Nori patisini uzatıp köşeyi yanına çekti.
— Şimdi o da dinlensin.
Annesi başını eğip alnına küçük bir öpücük bıraktı. Nori’nin uzun kulakları yastığın üstüne yayıldı.
Dışarıda yapraklar bir kez daha kıpırdadı.
Fışş…
Nori’nin aklına gündüzkü tren geldi. Sonra annesinin örtüyü katlayışı. Sonra ayın ince gülümsemesi.
Hepsini bir yere yerleştirmesi gerekmiyordu artık.
Gözlerini kapattı. Evin içindeki son küçük ses, annesinin kapıyı usulca aralamasıydı.
Nori o sesi de duydu. Ardından çantanın boş ceplerini düşünmeyi bıraktı; sıcak örtüsünün altında, akşamın içinde dinlendi.
Nori’nin Akşam Sesleri Masalı İle İlgili Pedagojik Formatta Soru Cevap Bölümü
Birlikte okuduktan sonra bu iki soruyu konuşabilirsiniz. Çocuğun cevabını tamamlaması için zaman tanıyın.
❓ Soru 1: Nori, akşamdan hangi küçük sesleri hatırladı?
✅ Cevap: Söğüt yapraklarının hışırtısını ve annesinin örtüyü katlarken çıkardığı puf sesini hatırladı. Evde yerine konan kaşığın ve usulca aralanan kapının seslerini de duydu.
❓ Soru 2: Nori sesleri çantasında göremeyince annesi ona nasıl bir fikir verdi?
✅ Cevap: Annesi, sesleri hatırlayarak yanında taşıyabileceğini söyledi. Nori gözlerini kapatıp yaprakları ve annesinin örtüyü katlayışını düşündü.
Nori’nin Akşam Sesleri Masalı burada sona erdi. Siz de Uyku Masalları kategorimizde okunabilecek kendi masalınızı bizimle paylaşabilirsiniz. Çocuklarla buluşturmak istediğiniz hikâyenizi göndermek için aşağıdaki Masal Gönder görseline tıklayın.
